កូរ៉េខាងត្បូង និងកូរ៉េខាងជើង ធ្លាប់ជាប្រទេសតែមួយដែលមានប្រវត្តិសាស្ត្រ វប្បធម៌ និងភាសារួមគ្នាអស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍។ ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ កូរ៉េត្រូវបានបែងចែកជាពីរផ្នែក ដែលនាំឱ្យកើតមានរដ្ឋពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នារហូតដល់សព្វថ្ងៃ។
មូលហេតុសំខាន់បំផុតនៃការបែងចែកនេះ គឺការប្រកួតប្រជែងឥទ្ធិពលរវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងសហភាពសូវៀតក្រោយការបញ្ចប់សង្គ្រាមលោកលើកទី២។ នៅឆ្នាំ ១៩៤៥ បន្ទាប់ពីជប៉ុនចុះចាញ់សង្គ្រាម កងទ័ពសូវៀតបានចូលកាន់កាប់តំបន់ភាគខាងជើងនៃឧបទ្វីបកូរ៉េ ខណៈដែលសហរដ្ឋអាមេរិកបានគ្រប់គ្រងតំបន់ភាគខាងត្បូង។ ភាគីទាំងពីរបានកំណត់ខ្សែបែងចែកតាមប៉ារ៉ាឡែលទី ៣៨ (38th Parallel) ជាព្រំដែនបណ្តោះអាសន្ន។
ប៉ុន្តែដោយសារការចាប់ផ្តើមនៃសង្គ្រាមត្រជាក់ (Cold War) រវាងប្លុកកុម្មុយនិស្ត និងប្លុកមូលធននិយម ការបង្រួបបង្រួមប្រទេសកូរ៉េមិនអាចសម្រេចបានឡើយ។ ភាគខាងជើងទទួលឥទ្ធិពលនយោបាយកុម្មុយនិស្តពីសហភាពសូវៀត ខណៈភាគខាងត្បូងទទួលឥទ្ធិពលលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និងមូលធននិយមពីសហរដ្ឋអាមេរិក។
នៅឆ្នាំ ១៩៤៨ រដ្ឋពីរត្រូវបានបង្កើតឡើងជាផ្លូវការ គឺ សាធារណរដ្ឋកូរ៉េ (កូរ៉េខាងត្បូង) និង សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យប្រជាមានិតកូរ៉េ (កូរ៉េខាងជើង)។ ប្រទេសទាំងពីរបានអះអាងថាខ្លួនជាតំណាងស្របច្បាប់របស់ប្រជាជនកូរ៉េទាំងមូល ដែលធ្វើឱ្យភាពតានតឹងកាន់តែកើនឡើង។
បន្ទាប់មក នៅឆ្នាំ ១៩៥០ សង្គ្រាមកូរ៉េបានផ្ទុះឡើង នៅពេលកូរ៉េខាងជើងវាយលុកកូរ៉េខាងត្បូង។ សង្គ្រាមនេះបានបញ្ចប់ដោយកិច្ចព្រមព្រៀងផ្អាកបាញ់នៅឆ្នាំ ១៩៥៣ ប៉ុន្តែមិនមានសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពជាផ្លូវការឡើយ។ ជាលទ្ធផល ប្រទេសទាំងពីរនៅតែបែងចែកពីគ្នាតាមតំបន់គ្មានយោធា (DMZ) រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។
សរុបមក ការបែងចែកកូរ៉េខាងជើង និងកូរ៉េខាងត្បូង កើតឡើងដោយសារការកាន់កាប់របស់មហាអំណាចក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី២ និងការប្រកួតប្រជែងមនោគមវិជ្ជារវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងសហភាពសូវៀតក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមត្រជាក់។ កត្តាទាំងនេះបានធ្វើឱ្យការបែងចែកបណ្តោះអាសន្នក្លាយជាការបែងចែកអចិន្ត្រៃយ៍ ដែលបន្តមានឥទ្ធិពលលើស្ថានការណ៍នយោបាយនៅឧបទ្វីបកូរ៉េរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។