តើអាចទៅរួចទេដែលភពមួយក្តៅជាងព្រះអាទិត្យ?
ចម្លើយគឺ៖ វាអាចទៅរួចយ៉ាងពិតប្រាកដ! ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាភពធម្មតាស្ថិតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរបស់យើងនោះទេ។ បាតុភូតនេះកើតឡើងចំពោះប្រភេទភពក្រៅប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ (Exoplanets) មួយចំនួនដែលស្ថិតនៅជិតផ្កាយមេរបស់វាខ្លាំងបំផុត។
ខាងក្រោមនេះជាហេតុផល និងការពន្យល់ថាតើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច៖
១. សីតុណ្ហភាពផ្កាយមេខ្ពស់ខ្លាំងជាងព្រះអាទិត្យធម្មតា
ព្រះអាទិត្យរបស់យើងមានសីតុណ្ហភាពលើផ្ទៃប្រហែល ៥,៥០០ អង្សាសេ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចក្រវាល មានផ្កាយប្រភេទ "Ultra-hot Jupiter" (ផ្កាយយក្សហ្គាសក្តៅខ្លាំង) ឬផ្កាយប្រភេទដទៃទៀតដែលមានទំហំធំ និងកម្ដៅផ្ទៃលើខ្ពស់ខ្លាំងលើសព្រះអាទិត្យធម្មតាឆ្ងាយណាស់ ឧទាហរណ៍ដូចជាផ្កាយប្រភេទ A ឬ B ដែលមានសីតុណ្ហភាពលើផ្ទៃអាចឡើងដល់ ១០,០០០ អង្សាសេ ទៅជាង ២០,០០០ អង្សាសេ។ ពេលដែលភពគោចរជិតផ្កាយប្រភេទនេះ វាក៏ទទួលបានកម្តៅយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ផងដែរ។
២. ទីតាំងគោចរជិតបំផុត (Ultra-Short Orbit)
ភពទាំងនោះស្ថិតនៅជិតផ្កាយមេរបស់វាខ្លាំងមែនទែន ដែលមានចម្ងាយជិតជាងភពពុធ (Mercury) ទៅនឹងព្រះអាទិត្យរាប់រយដង។ ភពខ្លះចំណាយពេលត្រឹមតែ ១ ថ្ងៃ ឬតិចជាងនេះ ដើម្បីគោចរជុំវិញផ្កាយមេរបស់វា។ ភាពស្និទ្ធស្នាលនេះធ្វើឱ្យភពនោះត្រូវរងការបាញ់កាំរស្មី និងកម្តៅយ៉ាងខ្លាំងក្លាឥតឈប់ឈរ។
៣. ភព KELT-9b
ភពមួយក្នុងចំណោមភពដែលក្តៅជាងគេបំផុតដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញគឺ KELT-9b។ ភពនេះមានសីតុណ្ហភាពលើផ្ទៃផ្នែកខាងដែលត្រូវនឹងពន្លឺផ្កាយឡើងដល់ប្រហែល ៤,៣០០ អង្សាសេ។
ទោះបីជាវាត្រជាក់ជាងផ្ទៃព្រះអាទិត្យបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែមានភពក្រៅប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ និងផ្កាយ ឬផ្កាយតូចៗមួយចំនួនទៀត ដែលផ្កាយមេរបស់វាមានកម្ដៅខ្លាំង ហើយផ្ទេរកម្ដៅមកលើភពបរិវា រហូតធ្វើឱ្យបរិយាកាសរបស់ភពខ្លះមានកម្ដៅផ្ទៃលើ (Thermal Radiation) ក្តៅខ្លាំងជាងកម្ដៅផ្ទៃខាងក្រៅរបស់ព្រះអាទិត្យធម្មតាទៅទៀត។
សូម្បីតែម៉ូលេគុលបាក់តេរី ឬជាតិដែក ក៏អាចរលាយនិងហួតក្លាយជាឧស្ម័ននៅលើផ្ទៃភពប្រភេទនេះដែរ។