ទីក្រុងខ្មោច Pripyat

ប្រសិនបើអ្នកស្វែងរកទីកន្លែងដែល "សាហាវ" និងព្រឺព្រួចបំផុតនៅលើពិភពលោក នោះទីក្រុង Pripyat (ព្រីព្យាត) ក្នុងប្រទេសអ៊ុយក្រែន គឺជាឈ្មោះដំបូងគេដែលគេនឹកឃើញ។ នេះមិនមែនជាទីក្រុងដែលសាហាវដោយសារសត្វសាហាវ ឬសង្គ្រាមឡើយ ប៉ុន្តែវាសាហាវដោយសារ "មហន្តរាយនុយក្លេអ៊ែរ"។

Credit: National Post


១. ប្រវត្តិពីទីក្រុងដ៏ទំនើប មកជាទីក្រុងខ្មោច

កាលពីមុនឆ្នាំ ១៩៨៦ Pripyat គឺជាទីក្រុងគំរូដ៏ទំនើបមួយរបស់សហភាពសូវៀត ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងសម្រាប់បុគ្គលិក និងគ្រួសារដែលបម្រើការនៅរោងចក្រអគ្គិសនីដើរដោយថាមពលនុយក្លេអ៊ែរ Chernobyl។ វាមានសាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ សួនកម្សាន្ត និងអាងហែលទឹកយ៉ាងស្អាត។

ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃទី ២៦ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៨៦ រាល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង នៅពេលដែលម៉ាស៊ីនប្រតិកម្មនុយក្លេអ៊ែរលេខ ៤ បានផ្ទុះឡើង។


២. ការជម្លៀសខ្លួនក្នុងរយៈពេល ៣ ម៉ោង

Credit: Adventurous Travels

ក្រោយការផ្ទុះ ២ ថ្ងៃ មនុស្សជាង ៥០,០០០ នាក់នៅក្នុងទីក្រុងត្រូវបានបញ្ជាឱ្យជម្លៀសខ្លួនជាបន្ទាន់។ អាជ្ញាធរបានប្រាប់ពួកគេថា៖ "យកតែរបស់ចាំបាច់តិចតួចទៅបានហើយ អ្នកនឹងត្រលប់មកវិញក្នុងរយៈពេល ៣ ថ្ងៃទៀត"
  • ការពិត៖ ពួកគេមិនដែលបានត្រលប់មកវិញរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។
  • ទិដ្ឋភាពបន្សល់ទុក៖ សៀវភៅរៀននៅតែកម្រាលលើតុ តុក្កតាក្មេងលេងនៅកណ្តាលផ្ទះ និងសម្លៀកបំពាក់ដែលហាលចោលនៅតែមានវត្តមាននៅទីនោះ គ្រាន់តែវាប្រឡាក់ដោយធូលីដី និងវិទ្យុសកម្ម។

៣. តំបន់សាហាវដោយសារ "វិទ្យុសកម្ម" (Radiation)

ទោះបីជាមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែ Pripyat គឺជាកន្លែងគ្រោះថ្នាក់បំផុត។ ភាគល្អិតវិទ្យុសកម្មដែលមើលមិនឃើញដោយភ្នែកទទេ បានជ្រាបចូលទៅក្នុងដី អាគារ និងដើមឈើ។

  • គ្រោះថ្នាក់៖ ការនៅទីនោះយូរពេកដោយគ្មានឧបករណ៍ការពារ អាចធ្វើឱ្យមនុស្សកើតជំងឺមហារីក ឬខូចខាតកោសិកា DNA ធ្ងន់ធ្ងរ។
  • ចំណុចសម្គាល់ដ៏រន្ធត់៖ កង់វិល (Ferris Wheel) ដ៏ធំនៅក្នុងសួនកម្សាន្តដែលមិនដែលបានដំណើរការឡើយ (ព្រោះវាគ្រោងនឹងបើកនៅថ្ងៃទី ១ ឧសភា ១៩៨៦ តែការផ្ទុះកើតឡើងមុន) បានក្លាយជាជានិមិត្តរូបនៃមហន្តរាយនេះ។

៤. នៅពេលធម្មជាតិវាយបកយកជ័យជម្នះវិញ

ចំណុចដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុតនោះគឺថា នៅពេលដែលគ្មានវត្តមានមនុស្សរយៈពេលជាង ៤០ ឆ្នាំ ទីក្រុង Pripyat ត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយព្រៃឈើ។ ដើមឈើដុះទម្លុះបេតុង សត្វព្រៃដូចជា ចចក ខ្លាឃ្មុំ និងជ្រូកព្រៃ បានដើរហើរតាមដងផ្លូវដែលធ្លាប់តែមានមនុស្សកុះករ។ វាបង្ហាញឱ្យឃើញថា "បើគ្មានមនុស្ស ធម្មជាតិនឹងគ្រប់គ្រងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឡើងវិញ"។

Previous Post Next Post