នៅក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី១ (១៩១៤-១៩១៨) មុនពេលដែលយន្តហោះចម្បាំងត្រូវបានអភិវឌ្ឍឱ្យមានសមត្ថភាពខ្ពស់ ពិភពលោកបានស្គាល់នូវអាវុធហោះដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចម្យ៉ាងគឺ Zeppelin។ វាគឺជាប្រភេទបាល់ឡុងហោះខ្នាតយក្ស (Airship) ដែលត្រូវបានរចនាឡើងដោយជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ ហើយបានក្លាយជាអាវុធដំបូងគេបង្អស់ដែលនាំយកសង្គ្រាមចេញពីសមរភូមិ មកដល់មាត់ទ្វារផ្ទះរបស់ប្រជាជនស៊ីវិល។
ឈ្មោះ "Zeppelin" ត្រូវបានដាក់តាមអ្នកបង្កើតគឺលោក Count Ferdinand von Zeppelin។ ខុសពីបាល់ឡុងធម្មតា Zeppelin មានគ្រោងឆ្អឹងធ្វើពីអាលុយមីញ៉ូមយ៉ាងរឹងមាំ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យវាមានទំហំធំសម្បើម (មានប្រវែងជាង ២០០ ម៉ែត្រ)។ នៅខាងក្នុងគ្រោងឆ្អឹងនោះ មានផ្ទុកទៅដោយថង់ឧស្ម័ន អ៊ីដ្រូសែន (Hydrogen) ដើម្បីជួយឱ្យវាហោះឡើង។ វាត្រូវបានបំពាក់ដោយម៉ាស៊ីនចំហេះក្នុង និងស្លាបចក្រ ដែលអាចឱ្យវាបញ្ជាទិសដៅបានយ៉ាងច្បាស់លាស់។
នៅដើមសង្គ្រាម អាល្លឺម៉ង់បានប្រើប្រាស់ Zeppelin សម្រាប់គោលបំណងធំៗពីរ៖
- ការស៊ើបការណ៍៖ ដោយសារវាអាចហោះបានខ្ពស់ និងនៅលើអាកាសបានយូរ វាជាឧបករណ៍ដ៏ល្អសម្រាប់ពិនិត្យចលនាទ័ពជើងទឹករបស់សត្រូវ។
- ការវាយប្រហារតាមអាកាស៖ ក្នុងឆ្នាំ ១៩១៥ អាល្លឺម៉ង់បានចាប់ផ្តើមប្រើ Zeppelin ដើម្បីទម្លាក់គ្រាប់បែកលើទីក្រុងនានា ជាពិសេសគឺ ទីក្រុងឡុងដ៍ (London)។ នេះគឺជាលើកទីមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលការវាយប្រហារតាមអាកាសបានធ្វើឱ្យមានការខូចខាតដល់មជ្ឈមណ្ឌលទីក្រុងធំៗ។
ទោះបីជាមើលទៅគួរឱ្យខ្លាច ប៉ុន្តែ Zeppelin មានចំណុចខ្សោយដ៏សាហាវមួយគឺ ឧស្ម័នអ៊ីដ្រូសែន។ អ៊ីដ្រូសែនគឺជាឧស្ម័នដែលងាយឆេះបំផុត។ នៅពេលដែលកងទ័ពអាកាសសម្ព័ន្ធមិត្ត (Allied Forces) ចាប់ផ្តើមអភិវឌ្ឍគ្រាប់កាំភ្លើងប្រភេទឆេះ (Incendiary bullets) ពួកគេអាចបាញ់ទម្លាក់ Zeppelin យ៉ាងងាយស្រួល។ នៅពេលត្រូវគ្រាប់កាំភ្លើងទាំងនោះ Zeppelin នឹងប្រែទៅជាដុំភ្លើងយក្សយ៉ាងលឿន។
ក្រៅពីនេះ Zeppelin មានល្បឿនយឺត និងពិបាកគ្រប់គ្រងនៅពេលមានខ្យល់ខ្លាំង ឬអាកាសធាតុអាក្រក់។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសង្គ្រាម ការប្រើប្រាស់ Zeppelin ត្រូវបានជំនួសដោយយន្តហោះចម្បាំងដែលលឿនជាង និងមានសុវត្ថិភាពជាង។
ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី១ ការប្រើប្រាស់ Zeppelin ក្នុងគោលបំណងយោធាត្រូវបានបញ្ឈប់ ប៉ុន្តែវាបានបន្តរស់រានក្នុងនាមជាយានដឹកជញ្ជូនស៊ីវិលដ៏ប្រណីត រហូតដល់មានសោកនាដកម្មឆេះយាន Hindenburg ក្នុងឆ្នាំ ១៩៣៧ ដែលបានបញ្ចប់យុគសម័យមាសនៃបាល់ឡុងហោះប្រភេទនេះទាំងស្រុង។